04/12/2013

Sol - Lúa e viceversa

Por Elba Iglesias Cambón


Un efémero bos días á noite                                  Pechan os dourados raios,
acostuma o Sol dicir ó marchar;                           ábrese o quedo espacio
saúda á raíña branca                                            ante un público de estrelas
que nos vén aloummiñar.                                      dorme o escenario.

A venus do ceo                                                        Mais, en certas épocas do ano
sobe ao seu pedestal,                                               a raíña viste de traxe,
para protagonizar na noitiña                                   e ocúltase no ceo,
a ledicia da mañá.                                                   sen luz, función nen imaxe.

Veña, sol!                                                                 É entón en noitiñas tristes,
non sexas rosmón!                                                     fillas de horas mortas,
é a hora en que Dona Lúa                                        cando o escenario, baleiro,
protagoniza a función.                                              chama ebrio de ansia
                                                                                   o retorno do luceiro.
Entre o lustre dos ollos
que cerrar as entrecortadas portas,
sae a luz da raíña
entre folerpas mozas

Ningún comentario:

Publicar un comentario