15/06/2016

Feito por Lara M. e Camila M.

    Xustiza pola man
Aqués que ten fama de honrados na vila
roubáronme tanta brancura que eu tiña,
botáronme estrume nas galas dun día,
a roupa decote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas,
ó raso cas lebres dormín nas campías;
meus fillos… ¡meus anxos!… que tanto eu quería,
¡morreron, morreron, ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, murcháronme a vida,
fixéronme un leito de toxos e silvas;
i en tanto, os raposos de sangue maldita,
tranquilos nun leito de rosas dormían.
-Salvádeme, ¡ouh, xueces!, berrei… ¡Tolería!
De min se mofaron, vendeume a xusticia.
-Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda…
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Entonces cal loba doente ou ferida,
dun salto con rabia pillei a fouciña,
rondei paseniño… ¡Ne-as herbas sentían!
I a lúa escondíase, i a fera dormía
cos seus compañeiros en cama mullida.
Mireinos con calma, i as mans estendidas,
dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sen vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
tranquila, esperando pola alba do día.
Este poema narra a historia dun xuízo no cal se condena a unha muller.
Aínda que non se especifica o delito, intúese que está relacionado co ámbito sexual.
Rosalia expresa no poema a idea de que o xuízo da muller non é xusto e isto lévaa a usar os seus propios medios para lograr que se faga xustiza.

Este é un dos moitos poemas que Rosalía expón como forma reivindicativa os problemas da muller da súa época, na que o seu valor e credibilidade eran nulos.



Ningún comentario:

Publicar un comentario