A COVA CÉLTICA DO WIRTZ

ANUNCIO

2012-03-05T11:20:00.000-08:00

DÍA INTERNACIONAL DA MULLER

Clara Campoamor, impulsora do voto feminino en España

O vindeiro xoves 8 de marzo é o día internacional da muller. Para celebralo traede a clase unha imaxe dunha muller importante de Galicia ou de calquera outro lugar e un pequeno texto informativo sobre ela. Debe ir pegado sobre un soporte duro para podelo expoñer. O soporte non ten porque ser unha cartulina, pode ser un cartón calquera, forrado ou pintado de xeito orixinal; inclusive follas de xornais e revistas poden valer. Haberá algún premio para os mellores. Tamén interesa que alguén explique por que se escolleu a data do 8 de marzo para isto. Para consultar sobre as mulleres galegas premede aquí:

http://www.culturagalega.org/album/

MARIA BALTEIRA

2012-02-27T01:02:00.002-08:00

MARIA PEREZ, A NOSSA CRUZADA

María Pérez, a nossa cruzada,
quando veo da terra d´Ultramar,
assí veu de pardón carregada
que se non podía con el merger.
Mais furtanlho cada u vai maer
e do pardón ja non lhe ficou nada.
E o pardón é cousa mui preçada
e que se devía muit´a guardar,
mais ela non ha maeta ferrada
en que o guarde, nen a pod´haver,
ca, pois o cadead´en foi perder,
sempr´a maeta andou descadeada

Tal maeta como será guardada,
pois rapazes albergan no logar,
que non haja seer mui trastornada?
ca no logar u eles han poder
non ha pardón que s´i possa asconder,
assi saben trastornar a pousada.

E outra cousa vos quero dizer:
tal pardón ben se devera perder,
ca muito foi cousa mal ganhada.

vocabulario

cada u vai maer= cada vez que vai durmir

maeta= maleta

merger= levantarse

PERO DA PONTE

Club de lectura: Madame Bovary

2012-02-24T11:22:00.000-08:00

Trítpico recordatorio do club de lectura de febreiro. Cine e literatura: "Madame Bovary"

CLUB DE LECTURA : Cartas de inverno

2012-02-23T02:00:00.000-08:00

O pasado mes de xaneiro, os alumnos de 2º ESO A fixemos un club de lectura para comentar o libro Cartas de Inverno de Agustín Fdez. Paz. Estas son algunhas das opinións:

"Este libro ponche en tensión e en vilo, a historia engancha bastante"(Rubén G.)

"É moi entretido porque nunca te cansas de lelo"(Marga H.)

"Gustoume que o misterio estivese sempre alí porque che dá ganas de pasar á próxima páxina"(PFT)

"É un dos libros que por propia iniciativa non lería, pero acaba resultando interesante" (BFV)

"É un libro moi interesante e intrigante. Gustoume moito aínda que me deixou moi intrigado o final"(Andrés A.)

"Foi un libro moi divertido e deixoume moi intrigada o final porque non se sabe o que acorrerá"(Andrea G.)

"Pareceume incrible que a imaxe do libro de gravados movérase e collera vida"(Víctor F.)

O Fernando Wirtz visita o concello de A Coruña

2012-02-17T04:15:00.001-08:00

En María Pita. Noiticia de La Voz de Galicia, xoves 16 de febreiro

Profesores e alumnos procedentes de diferentes países como Alemania, Italia, Lituania, Rumanía e Turquía, xunto con profesores e estudantes do noso centro, participan no proxecto Imaxina o meu país: concienciación das culturas de Europa. Este programa está incluído no programa Comenius da Unión Europea.

!!An unforgettable experience!!

COMENIUS

2012-02-14T11:16:00.000-08:00

Naomi, Mila, Karina e Eduardo

Damos a benvida a profesores e alumnos extranxeiros participantes no Comenius

Welcome all foreign students and teachers participating in the Comenius Program!

El sí de las niñas

2012-02-12T04:11:00.000-08:00

O outro día fomos ver unha obra teatral na hora de clase de lingua castelá, "El sí de las Niñas".

O argumento, como xa sabedes, trátase dunha rapaza, chamada Francisca, que acaba de saír dun convento onde estudaba, xa que estaba prometida en matrimonio co rico e case sesaxenario don Diego, polo desexo da súa nai, dona Irene. Don Diego agarda a chegada da súa prometida, pero a verdade é que está namorada dun soldado que ela coñece como "don Félix". Aínda así, síntese obrigada pola súa nai, que vai en contra dos seus sentimentos e en busca dun maior poder adquisitivo. Cando don Félix lle manda unha carta, esta cae en mans de don Diego, que descubre a relación e pide unha confesión sincera da súa prometida. Dona Irene insiste en impoñer a súa autoridade, pero don Diego renuncia ao compromiso. Finalmente, descúbrese que don Félix é en realidade don Carlos, sobriño de don Diego, e os dous xóvenes adquiren o consentimento para casárense.

Formando usuarios de bibliotecas

2012-02-09T07:26:00.000-08:00

Botade unha ollada neste enlace e que disfrutedeeees!

http://bibliotecawirtz.blogspot.com/2012/02/formando-usuarios-da-biblioteca.html

Beltane

2012-01-31T01:57:00.000-08:00

Beltane o Bealtaine é un antigo día festivo irlandés celebrado o 1 de maio no hemisferio norte e o 31 de Outubro no hemisferio sur. Históricamente esta festividade celébrase en Irlanda, Escocia e na Isla de Man. Noutros países celtas como Gales, Bretaña e Cornualles había festividades similares o mesmo día. Contemporáneamente, sobrevive con prácticas folclóricas nas nacións celtas e na diáspora, ademáis de experimentar certo grado de renacemiento en recentes décadas.

En Galicia (sen considerarse nación celta aínda que conteñen certo grado da mesma cultura) celébrase cunha recollida nocturna nos campos de cultivo con antorchas chamadas Fachucos, as cenizas eran esparcidas pola terra.

Para os celtas, a noite de beltane marcaba o comezo da temporada de verano pastoral, cando as manadas de ganado levábanse hacia os pastos verdes e ás terras de pasto das montañas. No irlandés moderno Mi na Bealtaine (Mes do Bealtaine) é o nome do mes de maio, aínda que a menudo abréviase como Bealtaine, coñecido ao día festivo como Lá Bealtaine.

Unha das principais actividades da festividade consistía en encender fogueiras nas montañas e cuiñas con ritual e significado político. En Oidhche Bhealtaine (A víspera do Bealtaine). En gaélico escocés moderno, úsase só Lá Buidhe Bealtaine (O día amarelo do Bealtain) para describir o primeiro día de maio.

Na antiga Irlanda, a foguera do Bealtaine principal encendíase na cuiña central de Uisneach ‘O ombligo de Irlanda’, centro de rituaies do país, o cal encóntrase agora situado no que é Westmeath. En Irlanda, o prendemento de fogueiras en Oidhche Bhealtaine parece haber sobrevivido únicamente ata o presente día no Condado de Limerick, especialmente na cidade de Limerick coa súa noite da fogueira anual, aínda que algúns grupos culturais expresaron interese en revivir o hábito en Uisneach e quizáis na Cuiña de Tara. En tempos modernos tamén pódese observar a iluminación de fogos comunitarios do beltane que encéndense individualmente en fogares nalgunhas partes da diáspora celta e por algúns grupos neopaganos, aínda que na maioría destos casos esta práctica é unha celebración cultural máis que o renacemento de unha antiga tradición.

Músicas do mundo.

2012-01-30T12:47:00.000-08:00

O noso artigo trata sobre as diferenzas da música folclórica celta coa folclórica de Inglaterra :

Música Celta:
O festival de Ortigueira do mundo Celta supón un dos festivais máis importantes que celebra a cultura celta de Galicia. Sabemos que no 600 a C vivían Celtas aquí, non obstante, é posible que predomine a nostalxia sobre a realidade cando se afírma que a música galega se basa nunhas oríxes tan antigas. Os pobos celtas tivieron na súa música moito máis que a habitual expresión cultural-costumista, entrando non só nas raices máis profundas da alma dun pobo, senón na utiliización da forza do son como medio de conexión coa natureza, a maxia latente no mundo que nos rodea e a espiritualidade. Música celta é o térmo utilizado para describir un amplo grupo que parte da tradición musical popular dos pobos considerados de tradición celta de Europa occidental . Como tal, non existe un corpo musical real que poda ser descrito como celta, pero o térmo serve para unificar tanto música estrictamente tradicional de determinadas rexións xeográficas, como un tipo de música contemporánea.

A identificación de características comúns na música celta é problemática. A maioría das formas musicais populares de hoxe consideradas como característicamente celtas foron comúns a moitos otros lugares de Europa Occidental. Hai xéneros e estilos musicais propios de cada país celta debido as tradicións individuais canto ás características das súas linguaxes específicas.

Facendo un pouco de historia recente, ata os anos 70 a que podería considerarse como música tradicional celta estaba limitada a unhas poucas bandas que mantiñan unha tradición moi "folk" e que exclusivamente utilizaban instrumentos tradicionais (violín, gaita, flautas, arpa, percusión, acordeón e guitarras).

Música Británica:

A música folclórica de Inglaterra ten séculos de antiguidade e contribuiu á formación de varios xéneros e música de baile. Ten as súas propias variacións e particularidades segundo a rexión. No ámbito da música popular e bandas inglesas moitos artistas foron mencionados como os máis influentes e de maior venta de música de todos os tempos. Grupos tales como The Beatles, Led Zeppelin, Pink Floyd, Elton John, Queen, Rod Stewart y The Rolling Stones son algúns dos artistas máis vendidos no mundo.

The Beatles foi unha banda de rock inglesa activa durante a década de 1960, e recoñecida como a máis comercialmente exitosa e críticamente loubada na historia da música popular. Formada en Liverpool, estivo constituida dende 1962 por Jonh Lennon (guitarra ritmica, vocalista), Paul McCartney (baixo, vocalista), George Harrison (guitarra solista, vocalista) e Ringo Starr (bateria, vocalista). Lograron éxito comercial no Reino Unido a finais de 1962 co seu primeiro sinxelo, «Love me do». A partir de aí, foron adquirindo popularidade internacional ao longo dos seguientes anos, nos cales fixeron un extenso número de xiras ata 1966, ano no que cesaron na actividade en vivo para dedicarse únicamente á grabación no estudio ata a súa disolución en 1970. Despois, todos os seus integrantes embarcáronse en exitosas carreras independentes. Lennon sería asasinado na porta da casa de New York en 1980, e Harrison falecería de cáncer en 2001. McCartney e Ringo Starr aínda pwrmanecen activos. The Beatles manteñénse como grupo con máis números un nas listas británicas.

PALABRAS PARA ISAAC DIAZ PARDO por NEIRA VILAS

2012-01-28T01:36:00.000-08:00

Portada de Díaz Pardo

O autor de Memorias dun neno labrego escribiu esta fermosa carta ao seu amigo Isaac, que foi lida o día 6 de xaneiro en presencia de familiares e amigos na ceremonia civil que tivo lugar en Boisaca(Santiago)

PALABRAS PARA

ISAAC DÍAZ PARDO

Querida Mimina,
queridos fillos e netos de Isaac,
queridos amigas e amigos todos:

Nunca pensei que me tocaría esta difícil, esta dura tarefa de despedir para sempre a Isaac Días Pardo, amigo entrañable dende hai 56 anos, ou sexa, dende aquel rutilante Buenos Aires onde nos coñecemos unha tardiña de 1955.
Nunca imaxinei que tería que dicir estas palabras para darlle o definitivo adeus ó meu amigo máis querido. Pero tal é a realidade e temos que aceptala. Eu chegara a sentir que Isaac era eterno ou pouco menos. Dende algún lugar estaranos mirando cos seus ollos tenros e profundos, uns ollos ben abertos, como os dos personaxes dos seus cadros, e diranos con modestia e ironía “¿pero que facedes aquí? Grazas por vir, pero ídevos, esto acabouse e non hai volta que darlle. A vida é así”.
E nós aquí, diante do teu corpo levián e inerte. Déixanos facer, querido amigo, déixanos dicir siquera algo do moito que sentimos ante a túa ausenciai vital. Déixanos que che digamos cando menos grazas por ti, por haber vivido, por termos estado á túa beira, coa túa voz, coa túa sabia palabra, cos teus traballos, cos teus fermosos proxectos. Grazas polo teu sorriso, polo teu sentido do humor, pola túa perenne comprensión e solidariedade en todo momento e ante calquera circunstancia. Grazas pola túa permanente lección de humildade e de sabedoría. Alguén dixo que eras un xigante comprimido. E tiña razón, pois canta forza, canta enerxía albergabas en tan pequeño corpo.
Cantos golpes che deron. Cantas veces caíches e te volviches a erguer, home indomable. Ambos temos repetido xuntos aquel verso dun gran poeta arxentino: “no te des por vencido ni aun vencido”. Con moita dor e un gran tesón resistiches e venciches. Falabas moi seguido de fracasos, pero o único fracaso, se tal queremos chamalo, foi este, o da morte, algo natural, esperado por todos nós ó longo da vida como inevitable. Pero outro poeta, José Martí, dixo que a morte non é certo cando se cumpre con plenitude o ciclo da vida. Ese ciclo, o teu ciclo vital, cumpríchelo sobradamente, traballando sempre, loitando sempre, sen unha hora de descanso, sen un día de vacacións, porque anque se vivan noventa e un anos como ti viviches, o tempo, o de nós todos, sempre está taxado, e para quen sinta o impulso creador que ti sentías, a vida sempre será curta.
Falo en nome de moitos, poida que en nome de todos, pero por un momento voume referir á relación habida entre ti e eu, e contar o que quedou dela.
Quedou e queda o recordo daquela vez que nos coñecemos, daquel primeiro encontro en Buenos Aires, nunha exposición do común amigo Luís Seoane; quedan os nosos encontros no barrio porteño de Villa Pueyrredón, onde nos visitabas no noso fogar; quedan os encontros en Magdalena, naquela fábrica que erguiches case na Pampa; quedan tamén os encontros en Barcelona, en Madrid, en Gres, en Santiago, en Sada, en Sargadelo e tamén en San Marcos, onde noite a noite, durante ano e medio quedabamos por horas conversando sobre o ir e vir deste desarranxado mundo e da Galicia dos nosos amores. Quedan máis de cen cartas túas e outras tantas miñas escritas en 48 anos de relación epistolar. Quedan todos os meus libros que editaches en Ediciós do Castro, algúns deles ilustrados por ti. Quedan tantas e tantas lembranzas que non é do caso reseñalas agora.
Aquí estamos, pois, querido Isaac, moitos dos teus amigos e admiradores, que quixemos acompañarte nesta derradeira viaxe. Naciches en Compostela e a Compostela voltas tras canear polo ancho mundo. Devólveslle á túa terra natal o corpo que che emprestou. Non podía ser doutra maneira por tratarse dun home xeneroso.
Aquí estamos en representación dos milleiros de homes e mulleres que te querían e admiraban, ou mellor, que te queren e admiran; digámolo en presente porque ti seguirás vivindo en todos nós. A túa obra trascende en moito esta fronteira da morte física.
Aquí estamos os que vivimos, e en boa medida nos formamos á túa beira e nos beneficiamos co teu facer, co teu maxisterio, co teu exemplo, coa túa tenacidade,
Co teu erguerte tras de cada caída, co teu escepticismo esperanzado, coa túa bonomía, coa túa humildade case franciscana.
Aquí estamos os que amamos a Galicia, que levamos dentro este fondo sentimento de patria, de raíz e destino, ó tempo que nos achegamos a outras patrias e somos tolerantes e solidarios con outros pobos. Así eras ti e así nos ensinaches a ser e a sentir. Tés máis discípulos dos que coidabas ter e moitos seguidores dos que nunca soubeches.
Aquí estamos os que pensamos que a morte non é tal no teu caso, porque vivirás para sempore en nós, nos nosos corazóns e na nosa lembranza. Vivirás porque tal foi a túa enteireza ó longo da existencia que te sobrepuxeches a contratempos, reveses, traicións, paus e pedras que che facían dicir que “cando aparecen os egoísmos o ser humano pervírtese”. Moitos de nós escoitámosche esa frase chea de verdade.
Aquí estamos os que tratamos de seguir o teu exemplo, ese herdo que nos deixaches de conduta, de ética, de humildade, de servizo ó teu país, de compromiso e xenerosidade. Procuraremos imitarte, procuraremos seguirte, modelo para sempre, paradigma anticipado do home que terá de vir, do home, do ser humano do futuro. A túa creatividade, a túa intelixencia excepcional, a túa inimitable capacidade de traballo sempre foron para todos nós un rumbo, un norte, pero moito máis por iren acompañadas de grandes virtudes e da calidade humana que había en ti.
Os que aquí estamos, e moitos máis que non puideron estar, continuaremos a túa obra, e se eso, polas súas dimensións, non fose posible, seguiremos cando menos o teu comportamento modélico, a túa filosofía da existencia.
Aspiramos a que os máis novos, nenas e nenos, adolescentes e xoves de hoxe sexan coma ti.
Se queremos un artista deste tempo, un anovador da arte galega, en temas e en formas, queremos que sexa coma ti.
Se queremos un ser emprendedor, con ideas e iniciativas de progreso, queremos que sexa coma ti.
Se queremos un home de letras, de palabra honrada, precisa, elevada, cunha mensaxe perenne de esperanza, queremos que sexa coma ti.
Se queremos unha persoa (home ou muller) que estude, evoque e respecte o noso pasado, a nosa memoria histórica, queremos que sexa coma ti.
Se queremos un patriota que loite nos máis diversos campos polo seu país, pola recuperación da súa identidade e polo seu adianto cultural e social, queremos que sexa coma ti.
Se queremos, en fin, un cidadán comprometido coa súa patria e coa humanidade, un home honrado, modesto, traballador, xeneroso, queremos naturalmente que sexa coma ti.
Querido Isaac, artista, economista, arquitecto, escritor, poeta, deseñador, home de pensamento e por enriba de todo home de ben, aquí te pousamos, na túa terra santiaguesa, unha parcela da túa amada terra galega. Deixamos aquí o teu corpo pero quédanos algo máis perdurable. Quédanos a túa obra inmensa e quédanos de por vida, e máis alá das nosas vidas, o teu exemplo.
Queridísimo amigo, compañeiro, irmán, descansa en paz.

Xosé Neira Vilas
Cemiterio de Boisaca (Santiago)
6 de Xaneiro de 2012

"O xadrez incentiva a nosa mente" por Mila M.

2012-01-25T05:41:00.000-08:00

Xadrez de cerámica (Sargadelos, Isaac Díaz Pardo)

O xadrez é un xogo moi antigo, a súa importación a Europa veu da man dos árabes antes da expulsión da Península, pero o interesante deste xogo é a capacidade que ten de sublimar toda esta enerxía bélica nun deporte que estimula a intelixencia. Por iso mesmo é que as nosas bibliotecarias queren ter un xogo coma este no noso centro, para incentivar a nosa intelixencia. Gústame moito a idea de que podamos ter xadrez no instituto e poder disfrutar dalgunha que outra inocente competición entre compañeiros. Aínda que eu non sei xogar, encantaríame aprender e chegar a ser unha boa xogadora do xadrez.

O XADREZ E AFONSO X

2012-01-23T14:51:00.000-08:00

O Libro dos xogos ou libro do xadrez,dados e táboas foi encargado por Afonso X, rei de Castela, León eGalicia ( entre 1251e 1283)

O libro ten 98 páxinas e 150ilustracións. Entre os xogos do libro están os dados e o backgammone contén a descripción máis antiga destes xogos, importados dosreinos musulmáns. Esta obra é un dos documentos máis importantespara a investigación de xogos de mesa. O único orixinal coñecidoatópase na biblioteca do Monasterio de El Escorial (Madrid).

Afonso X

Catro poemas para catro grabados. Lorenzo Varela

2012-01-23T12:01:00.000-08:00

Por Mila M.

Eu quería falar un pouco da vida de Xesús Lorenzo Varela Vázquez. Nado na Habana o 10 de agosto de 1916 e finado en Madrid o 25 de novembro de 1978, foi un escritor e poeta galego que viviu a meirande parte da súa vida no exilio. Dedicóuselle o Día das Letras Galegas de 2005. Algunhas das súas obras son:- Catro poemas galegos pra catro grabados, 1944.- Lonxe, 1954.- Poesía, 1979, Edicións do Castro.- Poesía galega, 1990. Estes poemas son dedicados a catro personaxes históricos como o que veredes a continuación. Os grabados son obra de Luís Seoane, amigo de Isaac Díaz Pardo e con quen fundou O LABORATORIO DE FORMAS de Sargadelos.

MARÍA PITA
María das batallas,
levareiche unha frol por cada bala;
i unha cunca de leite
arrebuxada en neve
pra che curar a sede.
¡Sede mortal, varona, a desta patria:
queima no peito con ardente brasa!

II

María das batallas,
dareiche un reiseñor por cada bala,
i unha estreliña nova
no berce d’unha dorna,
núa, espida, graciosa:
Varona dos meus ollos, unha estrela
que ti ganache, poderosa

III

Muller da soberana libertade,
os artilleiros danche alferezía
e faite o mar patrona da cidade.
Din as miñas campanas, escoitade,
de monte a monte e mais de ría a ría:
O bronce meu, teu bronce foi María

POEMA DE LORENZO VARELA EN HONRA DE DIAZ PARDO

2012-01-22T09:17:00.000-08:00

Portada de Memorias dun neno labrego de Neira Vilas. Debuxo de Díaz Pardo

"Compañeiros da miña xeración mortos ou asesiñados" de Xesús Lorenzo Varela.

Lorenzo Varela

É un dos poemas que se leron no funeral de Isaac Díaz Pardo. Aquí deixovos o poema:

¡Tan doce era a xuntanza miña e vosa,

de todos nós co mundo!

Facíamos un feixe de campos e de estrelas,

e ó pisar ise chao que latexaba

sentíamos subir pola sangue o misterio.

O noso corpo era o camiño da maxia,

a escada pola que viña a lúa,

o zume de todol-os segredos,

a canzón da herba que resucitóu.

E o mismo verme era unha folla leda,

un mensaxeiro do sagrado alén.

Morréchedes, matáronvos, deixáronme.

Quedei aquí, lonxe das vosa sombras.

E gardo, coma un morto,

no centro do silenzo, da sede, da agonía,

o día que vos poda levar á sepultura

unha cesta de pombas e mazás.

¡Tan doce era a xuntanza miña e vosa,

de todos nós co mundo!.

Isabel Escourido 1ºBHB

HOMENAXE A DÍAZ PARDO II

2012-01-12T07:10:00.000-08:00

O intelectual galeguista Isaac Díaz Pardo, "o home máis querido de Galicia", segundo o definiu o escritor Manuel Rivas é unha das persoas máis recoñecidas e premiadas nos ámbitos social, artístico e empresarial de Galicia, sempre considerou a súa vida unha colección de "fracasos".
Díaz Pardo (Santiago, 1920 - A Coruña, 2012), fillo do tamén histórico galeguista fusilado en 1936 Camilo Díaz Baliño, estudou Belas Artes en Madrid e foi profesor en Barcelona. Dedicou os seus primeiros anos artísticos á pintura, aínda que antes intentara ser arquitecto, actividade que nunca chegou a desenvolver. Tras uns anos dedicado á pintura, Díaz Pardo emigrou a Bos Aires, onde pasou trece anos, e onde estivo en contacto con outro galeguista histórico, Luís Seoane.
Da súa estanza en Sudamérica, e grazas ao contacto que mantivo con este auto,r xurdiu o Laboratorio de Formas, matriz do que máis tarde se convertería no Grupo Sargadelos. En Arxentina montou unha fábrica de cerámica en Madalena, a 108 quilómetros de Bos Aires, o que lle facilitou unha fluída relación con exiliados galegos e "dos pobos ibéricos".
Sabela Escourido 1ºBHB

Andén nº3

2012-01-11T14:21:00.000-08:00

Presentamos hoxe a producción galego-catalá "Andén nº3", rodada polos integrantes do Cine Club do noso instituto e filmada íntegramente na localidade da Coruña.

http://vimeo.com/25653970

Lamentablemente non está totalmente en galego (debido ó carácter estatal da producción), pero sí mostra algúns dos lugares máis emblemáticos e fermosos da cidade.

HOMENAXE A DÍAZ PARDO I

2012-01-07T16:51:00.001-08:00

HOMENAXE A DIAZ PARDO

ISAAC DIAZ PARDO: O POETA

2012-01-06T12:54:00.000-08:00

Con nós nunha mañá inesquecíbel. Sada 2008

CANTIGA DA SOEDADE

Non me diexes sin ela

hai amigo

xa ves que en soedade morro.

Si di que ven

hai amigo

Non me deixes con ela

Si pregunta

hai amigo

dille que si que eu a quero

Si me busca

hai amigo

dille que eu non a espero

Si morre

hai amigo

voando, meu voo, lle entrego.

E si di que ela me esquence

Entón dille, hai amigo

que morrer tamén eu quero.

Concurso de Nadal

2011-12-26T12:33:00.000-08:00

O día 21 de decembro organizamos unha sinxela festa de Nadal na biblioteca á que estaban invitados os que participaron no concurso e mais todos os que se quixesen sumar ao acto. Entre os asistentes estaban tamén algúns profesores e o director do centro. Entregamos catro premios nas seguintes categorías:

Premio á mellor postal de Nadal que recaeu en María de 1º ESO A; premio ao mellor debuxo do Apalpador que o recibiu Isabel, alumna de 1º de Bach B. Houbo tamén dous textos premiados: Unha carta ao Apalpador e o premio foi para Victor de 2ºde ESO A e unha Cantiga de Nadal escrita por Joel de 1º de Bach A. Os premios consistiron en dúas entradas de cine con merenda para cada un dos gañadores. E como do que se trataba era de premiar a participación, aproveitamos tamén a ocasión para entregar os libros que sorteáramos anteriormente entre os asistentes aos clubes de lectura, os gañadores foron Margarita de 2ºESO A co libro Violeta tamurana e Ignacio de 1º de Bach A coa obra O bosque de Ancines. E para celebrar tanto premio houbo para todos unhas boas larpeiradas

Postal de Nadal

2011-12-20T11:32:00.000-08:00

Premede abaixo e veredes unha simpática e orixinal felicitación de Nadal que nos chega de lonxanas terras do norte!

<http://ak.imgag.com/imgag/product/preview/flash/bws8Shell_fps24.swf?ihost=http://ak.imgag.com/imgag&brandldrPath=/product/full/el/&cardNum=/product/full/ap/3166187/graphic1> for your Christmas card

A PRAIA DOS AFOGADOS

2011-12-15T11:12:00.000-08:00

A praia dos afogados de Domingo Villar foi a novela que levamos nesta ocasión ao noso faladoiro de A Cova Celtica.

A continuación podedes ver un "resumo"dos aspectos que comentamos e algunhas das opiníons dos participantes no tríptico que elaboramos entre todos a xeito de conclusión. Foi unha experiencia moi interesante e participativa.

En xaneiro dedicaremos o club de lectura a CINE E LITERATURA coa obra Madame Bovary, a proposta do profesor Enrique Pujales, responsable da actividade de cine do noso IES.

AS NOSAS TRADICIÓNS

2011-12-13T14:09:00.000-08:00

Premio ao mellor debuxo do Apalpador por Isabel de 1º Bac B

Premio "Cantiga de Nadal" por Joel de 1º bach A

Dorme meuneno querido

que vai vir oApalpador

traeráagasallos aos pobres

e castañasao comedor

Vai para camacediño

para queapalpe a barriga

de nenosricos e pobres

e alivie asúa fatiga

O díaseguinte os nenos

espertan conilusión

corren caraos agasallos,

con xúbilono corazón!

VALADOS

2011-12-02T01:41:00.001-08:00

Por Margarita e Brais.

Os alumnos do club

O pasado xoves, os alumnos de 2º de ESO do FernandoWirtz Suárez fixemos un club de lectura, no que falamos dun libro de Agustín Fernández Paz, titulado Valados.

Dixemos as opinións que cada un de nós tiña sobre o tema do libro , a discriminación ás clases máis desfavorecidas, e por cuestións de raza e relixión. Tamén trata de cousas e sentimentos como a amizade, neste caso entre dous nenos de clases, razas e relixións distintas, aos que os prexuizos dos pais non conseguirán separar.

Este libro sen dúbida é unha representación das inxustizas de hoxe en día, a falta de liberdade, o racismo...

"tamén eles habían derrubar o muro que o medo e o odio construíran..."

O TIZÓN DE NADAL

2011-11-30T11:16:00.001-08:00

O tizón de nadal

As nosas tradicións de Nadal

No Nadal unha das nosas tradicións máis importantes é o chamado "toro ou tizón de nadal" que segundo o propio Ramón Otero Pedrayo

"é un cañoto grande dunha árbore, que nas montañas do leste da provincia de Lugo, en moitos sitos de Pontevedra, e noutras terras, botan ó lume na noite do 24 de Nadal, e deixan quimar deica a metade e o que queda gárdano para cando hai treboada; entón, bótano de novo a arder na lareira, para arredaren o pedrazo e os raios. Nalgúns lados, seméllanos que aproveitan a borralla para botaren nos eidos, o cal si que é un verdadeiro rito fertilizante de maxia agraria. Mais tamén ten relación coa presencia das ánimas da familia na noite de Nadal, arredor do lume."

Refuxio de Verdes-Coristanco

2011-11-22T12:03:00.001-08:00

Magosto no muíño de Verdes!

A PRAIA DOS AFOGADOS

2011-11-21T10:08:00.001-08:00

CLUB DE LECTURA

o xoves 24 de novembro

Na praia da Madorra, en Panxón foi descuberto o cadaver do mariñeiro Xusto Castelo...

ás 16.30 na nosa Biblioteca

"O mariñeiro comezou a volcar o contido das nasas nun cesto para poder levar as
capturas nocturnas a terra"

“Apaixonante novela de intriga que mergulla ao lector na Galicia mariñeira”

DEZASETE LETRAS NA BRÉTEMA.

2011-11-02T07:52:00.000-07:00

1º libro publicado do autor

"Dezasete letras na brétema" (nunha ollada arredor de Manuel María) é o título da conferencia que o poeta e profesor Alberte Suárez Figueiras, "Alberte Suras" pronunciará hoxe ao alumnado de 2º de Bach. O acto terá lugar na Sala de Usos Múltiples do noso IES.

Esta noite, caladamente, tódolo que dis

forma parte do meu ser.

Tódolo que dis é maxia

feita fantasía de olladas de amor.

Béixame

Esta noite

tódolo que dis é

fantasía de olladas de amor.

Esta noite, caladamente, béixame.

Este poema pertence á súa obra Olladas dun intre de amor (parte VII.Olladas de paixón)

BOSQUES INVENTADOS

2011-10-21T07:49:00.000-07:00

Bosques inventados. Xulio Correa 2010

Xulio Correa é un autor que na súa serie Percorridos fala con imaxes da relación entre o home e a natureza. Esta imaxe tomada no final do verán, preludia o outono como símbolo do paso do tempo no que o vermello do sangue xace na terra mentras o verde da vida, funga no ar.

Tal e como escribe o propio autor no catálogo da súa última exposición:

"Bosque inventado,

indeterminado lugar

interpretado.

Territorio emocional

intervido.

acto fotográfico,

disparos e percorridos"

SENTIMENTALISMO

2011-10-21T05:32:00.000-07:00

Olga Patiño Nogueira

Un horizonte de cabaliños de mar

abrazados a unha luzada tenue

vibrante de salitre no ardor

dunha natureza salvaxe.

Iso é o que soño,

non é o que quero

que ía facer eu

cun horizonte de cabaliños de mar,

máis que soñalos?

(Olga Patiño. Do libro Tempo en desuso)

Sentimentalismo. Antoloxía de referencia. Etapa de fundación é o título do libro que a escritora e profesora Olga Patiño presentou onte xunto con Celso Matalobos na fundación Nova Caixa Galicia. Este volume recolle unha selección de textos das autoras e autores que participan neste recén creado movimento cultural que eles mesmos bautizaron co nome de "Sentimentalismo" e que nace con vocación de ser unha nova

"vangarda artística galega".

COUSOS DO LOBO

2011-10-21T01:00:00.000-07:00

Cousos do lobo!
Caborcos do xabarín!
Eidos solos
onde ninguén foi nin ha d´ir!
O lobo! Os ollos o lombo dolobo

Baixa o lobo polo ollo do b osco
movendo nas flairas dos texos
ruxindo na folla dos carreiros
en busca da vagoada máis sola e máis medosa...

Rastrexa

párase e venta

finca a pouta ergue a testa e oula cara o ceo

con toda a sombra da noite na boca.

UXÍO NOVONEYRA

TOMAS TRANSTRÖMER, o nobel de literatura

2011-10-18T08:02:00.000-07:00

O poeta sueco Tomas Tranströmer, obtén o premio nobel de literatura en 2011, sucedendo así ao peruano Mario Vargas LLosa..

Tomas Tranströmer naceu no ano 1931 en Estocolmo. Estudiou Historia da literatura e Psicoloxía e Historia das relixións na universidade da súa cidade natal, na que se licenciou en 1956. Desde entón tivo varias ocupacións, como psicólogo, escritor, poeta e traductor. Hoxe en día goza dun grande recoñecimento internacional e a súa obra poética está traducida a máis de cincuenta idiomas. En español podemos citar :

Postales negras

Para vivos y muertos

29 haikus y otros poemas

El cielo a medio hacer.

Como exemplo da súa calidade artística vén vale o seguinte poema:

NOCTURNO

Por un pueblo conduzco de noche, las casas surgen
Al resplandor de la luz –están despiertos, desean beber.
Casas, galpones, letreros, vehículos abandonados –es ahora
que se visten de vida. La gente duerme:

Algunos duermen en paz, otros con rostros tensos
Como si estuviesen estrenando para la eternidad
No osan soltarse completos a pesar que su sueños son pesados.
Descansan como barreras caídas cuando cruza el misterio.
Afuera del pueblo el camino se alarga entre los árboles del bosque
Y los árboles los árboles en silencio entre ellos
Tienen el color teatral que tiene el brillo del fuego
¡Qué claras son sus hojas! Me persiguen hasta la casa.

Me acuesto a dormir, veo imágenes desconocidas
Y signos suben solos detrás de las pupilas
En la oscuridad de la muralla. En la rendija entre en vela y el sueño
una gran carta intenta colarse en vano.

Cociñando ao pé da letra

2011-07-01T11:05:00.000-07:00

Yolanda Castaño e a fotógrafa Andrea Costas entran nos fogares de 21 escritores e escritoras galegas para pedirlles unha receita explicada literariamente. Esta obra presenta un enfoque gastronómico e humorístico e por poñer algún exemplo atopamos a Fina Casalderrei que nos explica como facer unha rica empanada de millo de croques ou a Xavier Castro preparando un "bacallau electoral".

Os escritores e escritoras que cociñaron para este libro foron Anxos Sumai, Helena Villar Janeiro, Celso F. Sanmartín, Carmen Blanco, Rosa Aneiros, Lupe Gómez, Fina Casalderrey, Xavier Rodríguez Baixeras, Marga do Val, Xabier P. Docampo, Xosé María Álvarez Cáccamo, Chus Pato, Xavier Castro, Xabier Cordal, Lucía Aldao, Marica Campo, Agustín Fernández Paz, Cándido Pazó, María Reimóndez, Antón Lopo e Manuel Lourenzo.

A praia dos afogados

2011-06-20T11:47:00.000-07:00

Para o verán, recomendámosche a lectura de A Praia dos afogados de Domingo Villar.

"Despois do éxito de Ollos de auga, Domingo Villar preséntanos esta apaixonante novela de intriga que mergulla o lector no mundo da Galicia mariñeira, desde os areais das Rías Baixas á paisaxe urbana e as tabernas da cidade de Vigo.

A novela parte dun descubrimento estarrecedor. Unha mañá, o cadáver dun mariñeiro é arrastrado pola marea ata unha praia da vila de Panxón, na ría de Vigo. Se non fose porque ten as mans atadas cunha brida de plástico, Xusto Castelo había ser outro mariñeiro que encontrou a súa tumba entre as ondas mentres pescaba. Sen testemuñas nin rastro da embarcación do finado, o lacónico inspector Leo Caldas mergúllase no ambiente mariñeiro para tratar de clarexar o crime entre homes e mulleres que recean de desvelar as súas sospeitas e que, cando deciden falar, apuntan nunha dirección insólita de máis. Un caso difícil para Caldas, que pasa malos momentos: o único irmán do seu pai está enfermo de gravidade e a súa colaboración no programa radiofónico de Onda Vigo estase volvendo cada vez máis inaturable. Tampouco non facilita as cousas o carácter arroutado de Rafael Estévez, o seu axudante aragonés, que non se dá adaptado á retranca e os sobreentendidos dos galegos.

Domingo Villar volve introducir o lector nunha intriga sen acougo. Unha pescuda policial que, nesta segunda novela protagonizada polo inspector Leo Caldas, tamén é unha esculca na memoria e nas ilusións fanadas."

(información extraída do blog de editorial Galaxia)

"Airiños, airiños, aires"

2011-06-16T09:26:00.000-07:00

Airiños, airiños, aires,

airiños da miña terra;

airiños, airiños aires,

airiños levaime a ela.

.....................................

¡Ai, miña probe casiña!

¡ai, miña vaca bermella!

Años que balás nos montes,

pombas que arrulás nas eiras,

mozos que atruxás bailando,

redobre das castañetas,

xas-co-rras-chás das cunchiñas,

xurre-xurre das pandeiras,

tambor do tamborileiro,

gaitiña, gaita gallega,

xa non me alegrás dicindo:

-¡Muiñeira, muiñeira!

¡Ai, quen fora paxariño

de leves alas lixeiras!

¡ai, con que prisa voara,

toliña de tan contenta,

para cantar a alborada

nos campos da miña terra!

Agora mesmo partira,

partira como unha frecha,

sin medo da noite negra;

e que chovera ou ventara,

e que ventara ou chovera,

voaría e voaría

hastra que alcansase a vela.

Pero non son paxariño

e irei morrendo de pena,

xa en lágrimas convertida,

xa en sospiriños desfeita."... " Cantares Galegos"

"Quand´eu um dia fui em Compostela": Versión actual

2011-06-06T08:33:00.000-07:00

Curtametraxe inspirada na pastorela de Pedro Amigo de Sevilha "Quand´eu um dia fui em Compostela" realizada por alumnas de 1º de bacharelato nas aulas de Lingua e Literatura Galegas.

Táboa Rasa por Mestría Teatro

2011-06-01T17:10:00.000-07:00

Texto por Aida Rodríguez (1º Bach) e fotos por Cris Asensio

O pasado xoves día 27 de maio e con motivo da celebración das Letras Galegas, os alumnos e alumnas de teatro do Ies Fernando Wirtz Suárez, fixeron a primeira posta en escena da súa obra titulada Táboa Rasa. A peza teatral está escrita polo profesor Carlos Freire, quen tamén é o director da obra. O grupo de teatro chámase Mestría Teatro. Participan un total de trece actores que interpretan catorce personaxes. Entre os actores hai alumnos, ex-alumnos e profesores do noso IES.

A obra é unha é unha farsa crítica. O seu argumento ten que ver coas manipulacións que se fan na concesión dun premio literario a un escritor non moi axeitado pero moi coñecido.

A presentación transcorre coa aparición dos personaxes que son achegados do escritor e aos que este intenta gañar como sexa. Ao final consegue o premio pero os seus compañeiros non están moi de acordo e poñerán as cousas no seu lugar.

Lois Pereiro, poeta das Letras Galegas 2011

2011-05-31T11:43:00.000-07:00

Por Lizeth Vianchá Mejía (1ºbach)

Lois Pereiro naceu en Monforte en 1958. Con dezasete anos marchou a Madrid para rematar os seus estudos e, alí, fundou, xunto con outras persoas como Manuel Rivas, a revista "Loia". Nela apareceron poemas de Pereiro que posteriormente serian recollidos en "Poemas para unha loia" (1996). Tamén figurou nas antoloxías colectivas recollidas baixo os títulos "De amor e desamor" (1984) e "De amor e desamor II" (1985) xunto con Pilar Pallarés, Xavier Seoane e outros poetas como o xa citado: Manuel Rivas. Este grupo sostivo a revista "Luzes de Galicia" de onde sacou ideas para a súa novela inconclusa: "Náufragos do paradiso".

En vida, Lois Pereiro, só publicou dúas obras: "Poemas 1981-1991" (1992) e "Poesía de amor e enfermidade" (1995). Poemarios con referencias á literatura xermánica e certos trazos da contracultura. Morreu en Coruña no 1996.

Se se quere coñecer algunha das súas obras (e lelas) pódese entrar na páxina da Biblioteca Virtual Galega onde podedes ler online: "Poemas 1981-1991", "Poemas para unha loia" e "Poesía última de amor e enfermidade".

"O vento sopra
Hai que intentar vivir..."

CORRELINGUA 2011

2011-05-26T09:03:00.000-07:00

Por Milagros Mosquera Filac e Rosalía García Cernadas (4ºESO)

O IES Fernando Wirtz participa un curso máis no "Correlingua"

Os alumnos de diversos centros galegos de A Coruña , incluíndo os de cuarto da eso do noso instituto, desplazáronse ata a Torre, paseando polas rúas desta cidade e mostrando as súas pancartas en apoio a nosa lingua: o galego.
Unha vez alí, organizouse un concurso onde se entregou o premio á pancarta gañadora e a seguir poidemos disfrutar dun concerto do Grupo Nugalla. Entre tanta diversión, pedimos un minuto de silencio por Ángela Gómez, alumna do FernandoWirtz que falecera uns días antes…
Con todo, pasamos unha mañá estupenda e moi agradable. Esperamos que o ano que vén sexa tan divertido!

Encontro con Pere Tobaruela

2011-05-24T12:12:00.000-07:00

O mércores 25 de Maio estivo con nós o escritor Pere Tobaruela para comentar o seu libro Na cerna da selva que veñen de ler en 3º da ESO. O encontro tivo lugar pola máñá no salón de actos do noso instituto.

A seguir podedes ler algúns dos comentarios dos alumnos

"Trátase dun libro que ademais de entretido pareceume moi interesante porque nos mostra diferentes culturas. O autor baseouse en feitos reais para darlle máis interés ao libro". Laura Dávila Aguiar

"Pareceume un libro peculiar, xa que o que di de matar a Dian Fossey pasa tamén na realidade; gustoume moito quizás por iso, porqu ten partes que están relacionadas coa vida real. Unha cousa que non me gustou foi que a Nemeyé lle cortasen a cabeza, pero polo resto estivo moi ben"

Desiré Taracido Nión

"O libro é interesante, pero a maneira en que di como os homes matan a Dian Fossey e ós pigmeos impresiona. Impresiona que a un lle corten a cabeza e logo xoguen con ela mentras Xiao vía o corpo decapitado no chan" Noelia Santos Fariñas

"Gustoume moito pola interesante histoira que lle pasa ao protagonista, aínda que non me gustou que dixera con anterioridade a morte de Dian Fossey" Alejandro Suárez Rodríguez.

"Foi interesante que estivese basado en feitos reais. Sorprendeunos que os pigmieos foran tan baixiños. Non nos gustou que adiantárase os feitos ao final de cada capítulo". Tania Barbosa, Raysa Alfaro e Nerea Gómez

Día das letras galegas.

2011-05-17T15:54:00.000-07:00

Por Cris Asensio

LOA A LOIS

Loa a Lois no día das Letras: Loia!

O Atlántico trae hoxe Versos nos salseiros. O océano celebra a Festa con versos salgados, azuis e verde-mar na Costa-Verdecente.

Idioma de Reis e Labradores. As Loias cantavam pelos ramos d´arredor.

Séculos de historia. Sempre a Terra. Sopran ventos novos. Sopra un vento do Norte, un Vento Lois.

Poesía, Patria e Liberdade. Paixón -di Lois. Pedimos poesía para todos porque é xusto e necesario e fainos Nós.

Emigración, exilio. Enfermidade, di Lois; non máis, non máis, decimos.

Retrouso: Loa a Lois no día das Letras, nos días, nos 365. Todos son días das Letras.

Eirado da festa da lingua galega. Unha loia atravesa o lugar anunciando novos tempos.

Idioma noso, a nosa garantía de futuro.

Retrouso: Loa a Lois...

O Idioma: a garantía de futuro para un pobo, para o noso Pobo.

O video de Manuel Núñez Singala

2011-05-15T05:02:00.000-07:00

Cal será o futuro da nosa lingua?

Depende de ti.

Ficción de Letras galegas!

2011-05-10T16:32:00.000-07:00

Fotomontaxe por Cris Asensio

O IES Fernando Wirtz con Lois!

Imaxinade que o día das Letras Galegas, dedicado este ano a Lois Pereiro, atopamos o instituto engalanado tal e como se ve na fotomontaxe.

Con Manuel C. Núñez Singala

2011-05-04T00:39:00.000-07:00

O pasado martes 3 de maio tivemos o gusto de recibir ao autor da obra de teatro "Comedia bífida" no noso instituto. Manuel Núñez Singala, que no campo da literatura cultivou o ensaio ("En galego, por que non?", 2009), a narrativa ("Mar de fondo", 1997) e o teatro ("Comedia bífida", 2007); é licenciado en Filoloxía galega, e actualmente dirixe o Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago de Compostela. Nesa obra de teatro, anteriormente mencionada, propón un xuízo final para realizar unha reflexión sobre a lingua galega. Este foi o tema principal da charla que se celebrou onte.

A conferencia baseábase nunha serie de prexuízos adquiridos que se teñen en contra da lingua galega. A raíz de certas frases, que implicaban estes prexuízos, e de varios xogos, invitou aos alumnos a reflexionar e a que formaran a súa propia opinión sobre o asunto. Recalcou a sorte que temos de ter dúas linguas oficiais, pois o coñecemento de dúas facilitará o coñecemento dunha terceira, e así sucesivamente.

Unha das teses máis defendidas foi a da "malsoancia" de certas linguas estranxeiras e alleas a nós, como por exemplo o alemán, exemplo que puxo de lingua que sempre sae a colación como "lingua que soa mal". Explicou que isto non é máis que un prexuízo ante o descoñecido e a inmediata asociación do individuo, pois este relaciona á lingua cun personaxe da historia.

A finalidade da charla foi abrir os ollos aos alumnos e facerlles reflexionar sobre un tesouro como é a lingua galega, e que a aprecien como tal.

Autoras: Raquel Gómez Ibáñez e Sabela Rey Cao (1ºBH 2).

Con Marica Campo

2011-04-28T12:55:00.000-07:00

A dedicatoria que nos deixou a escritora Marica Campo no libro das visitas

Visita de Marica Campo ao Fernando Wirtz

2011-04-28T02:01:00.000-07:00

Este xoves día 28 visítanos Marica Campo, autora do libro Confusión e morte de María Balteira.

Maria Pilar Campo Domínguez naceu en Valdo Mao, Lugo, en 1948. Foi profesora 38 anos, ata a súa xubilación en 2008. Escribe tanto poesia coma narrativa ou teatro. Algúns exemplos son: Tras as Portas do Rostro, Pedinche Luz Prestada, Abracadabras e Sextinario: Trinta e Seis mais Tres en poesía; Confesión e Morte de María Balteira, Memoria para Xoana, Crispín do Mao, Crispín do Mar e E Xoel Aprendeu a Voar, en narrativa; O Premexentes non pode cos paxaros rebezos, O Divino Sainete.

Este libro é unha sucesión de relatos que aínda sin estar relacionados entre eles, teñen algo en común: o papel das mulleres en distintas épocas.

A primeira historia, pola que leva título o libro, fala de María Balteira, unha soldadeira que xa é vella e vai buscar a súa confidente Eusenda de Armea, unha meiga que axudaba a Balteira a conseguir aos seus homes. A meiga unha pócema para que volva ser nova, coa condición de que cando a beba a meiga morrerá. Neste relato refléxase a "confusión de personalidade" entre Balteira e a meiga, a cal, cando morra quere morrer con boa reputación, é dicir, sen que recorden os seus pecados. Ao final demóstrase que Balteira se funde coa natureza mentres a meiga vai camiño do camposanto.

Outra das historias é A Fada que conta a historia dun home que se namora dunha muller pero esta desaparece. Máis tarde o home atopa un lobo e é mordido por este. O home para defenderse dálle un golpe cun croio e o lobo morre. Nese momento dase conta de que era a muller que amaba, que se convertera nunha "Muller Lobo". Este apenado non quería casar con ningunha outra, aínda que ao final ten que casar e cóntalle aos seus fillos esta historia.

Outros relatos son A lenda do louro galán dos ollos de auga, Lavandeiras nocturnas e A Contadora de Contos.

O que máis se pode destacar da obra é que en todos os relatos as "Protagonistas" son mulleres da Galicia do Medievo,dos séculos escuros, contemporáneas... e en todas hai seres fantásticos e da mitoloxía propia galega.

Autores Laura García e Antón Pérez, 1BC1.

Sen pelos na lingua

2011-04-05T07:48:00.000-07:00

Fotos por Cris Asensio

Tal día coma hoxe os alumnos de 1º de bacharalato de humanidades do IES Fernando Wirtz, asistimos no Fórum Metropolitano de A Coruña á obra de teatro "Sen pelos na lingua" representada polos actores María Ordoñez, Toño Casais e Artur Trillo da compañía Talía Teatro.

A obra trátase dunha crítica, chea de sarcasmo e humor, dos tópicos acerca do uso do galego. Mestura situacións que podemos atoparnos na vida cotiá (relacionando falar galego con ser paleto) e outras máis surrealistas (coma por exemplo a "supergalega" e "corporación linguoestética").

A obra ten unha intención clara, rirnos de nós mesmos e facernos pensar sobre o estado actual da nosa lingua. Entón...vós, que pensades?.

Marta Barandela e David Espiñeira 1ºBH1

¿Que son as cantigas? Entrevista

2011-03-27T09:59:00.000-07:00

O día da poesía no Fernando Wirtz

2011-03-24T11:17:00.000-07:00

Por Cris Asensio

Celebramos a poesía
porque si, porque nos prace

porque amamos a poesía,

porque a necesitamos,

porque nos alimenta,

porque nos dá conforto e guía,

porque nos fai medrar individualmente e como pobo
e porque

"A poesía é un arma cargada de futuro" (Gabriel Celaya)

O vento asubía o seu nome

2011-03-15T13:18:00.000-07:00

Cantiga neotrobadoresca "O vento asubía o seu nome" por Adrián Ballesteros Aldariz e Antón Pérez Montero de 1º de bac A (ciencias)

O vento asubía o seu nome,

o nome da miña amada.

E non vén

Estará na súa casa?

O mar brama o seu nome,

o nome da miña querida

e non vén.

Andará por ahí perdida?

O nome da miña amada

Perderíase? Coitada!

E non vén.

Terei que ir eu buscala?

O nome da miña querida,

o amor da miña vida.

E non vén.

Como un recordo, esquecida.

Perderíase? coitada!

Xa non lembro a súa mirada

E non vén.

Ao mellor xa está cansada

O amor da miña vida,

como unha primavera florida

E non vén.

Estará arrepentida?

"Mia Xitana fermosa", fotonovela

2011-03-10T10:50:00.000-08:00

Autores: Ángela Gómez, Claudia Caramelo e David Espiñeira. (1ºBach. C)

O traballo está inspirado na cantiga do xograr Martin Codax. Introduciuse un pequeno cambio de "igrexa de Vigo" por "Igrexa de Corunha".

MINHA IRMÁ FREMOSA

Mia irmana fremosa, treides comigo
a la igrexa de Corunha, u é o mar salido.
E miraremos las ondas.

Mia irmana fremosa, treides de grado
a la igrexa de Corunha, u é o mar levado.
E miraremos las ondas.

A la igrexa de Corunha, u é o mar salido,
e verrá í mia madre o meu amigo.
E miraremos las ondas

A la igrexa de Corunha, u é o mar levado,
e verrá í mia madre o meu amado
E miraremos las ondas.

"Un cranio furado" con dez nominacións nos Premios María Casares

2011-03-03T09:40:00.000-08:00

O pasado venres 11 de febreiro asistimos cos alumnos e alumnas 1º de bacharelato de Ciencias á posta en escena da obra Un cranio furado de Excéntricas producións teatrais que tivo lugar no Teatro Rosalía de Castro de A Coruña. Esta obra gustou moitísimo e ao final da representación un grupo de alumnas (Marta Barandela, Laura Solano e Aida Rodríguez) entrevistaron a dous dos actores que interviñeran na obra: Evaristo Calvo (o enterrador) e Santi Romay (o policía) para o noso xornal.

O premio María Casares é un prestixioso premio outorgado pola Asociación de Actores e Actrices de Galicia

(xa vai pola XV edición)

Poesía a ritmo de rock

2011-02-17T05:54:00.000-08:00

Moitas veces, de forma equívoca, relacionamos poesía con palabras suaves, para susurrar no oído e olvidamos que non sempre é así.
A poesía tamén pode reivindicar, queixarse, lamentarse. E pode gritarse con forza.

Por iso, aínda que cando pensamos en cancións baseadas en poemas sempre temos en mente unha melodía e un ritmo lento, tamén poden ser cantadas con máis forza.

A xustiza pola man é un poema de Rosalía de Castro, do libro Follas Novas. E deste poema existe unha versión feita por Nao:

Aqués que tén fama de honrados na vila,
Roubáronme tanta brancura que eu tiña;
Botáronme estrume nas galas dun día,
A roupa decote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
Sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
Ó raso cas lebres dormín nas campías;
Meus fillos..., ¡meus anxos!..., que tanto eu quería,
¡Morreron, morreron, ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronme a vida,
Fixéronme un leito de toxos e silvas;
I en tanto, os raposos de sangre maldita
Tranquilos nun leito de rosas dormían.

-Salvademe ¡ou, xueces!, berrei..., ¡tolería!
De min se mofaron, vendeume a xusticia.
- Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Estonces cal loba doente ou ferida,

Dun salto con rabia pillei a fouciña,
Rondei paseniño...¡Ne-as herbas sentía!
I a lúa escondiase, y a fera dormía
Cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
Dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sin vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
Tranquila, esperando pola alba do día.

I estonces... estonces, cumpreuse a xustiza:
Eu, neles; i as leises, na man que os ferira.

Que vos parece? Este tipo de música semella acercarse máis a xuventude? Coñecedes outros exemplos?

Autora: Marta Barandela 1BH1

"Rosas" de Manuel María

2011-02-16T09:45:00.000-08:00

ROSAS

Sempre a rosa. Sempre:

a forma,

a cor,

o recendo,

a luz,

a perfección da rosa.

Prefiro a rosa vermella.

E amo a rosa branca

porque, cando lle digo

simplesmentes: ROSA

entrecerra os ollos,

treme

e ruborece.

A luz resucitada (1984) en Antoloxía poética (1997)

A orixe de San Valentín

2011-02-13T11:04:00.000-08:00

A primeira asociación entre o amor romántico e o día de San Valentín, atópase na obra Parlament of Foules de Groffrey Chaucer, poeta inglés do S.XIV. Desde ese momento comeza a celebrarse. A imaxe corresponde a unha postal de felicitación do ano 1910.

Unha das historias da orixe do día de San Valentín nace na Roma do século III, época na que o cristianismo era perseguido. Neste periodo tamén se prohibía o matrimonio entre os soldados, xa que se pensaba que os homes solteiros rendían máis no campo de batalla ca os homes casados porque non estaban emocionalmente ligados ás súas familias.

Xorde a figura de San Valentín, un sacerdote cristián que ante tal inxustiza decide casar ás parellas baixo o ritual cristián ás escondidas dos ollos romanos.

Valentín gaña un prestixio en toda a cidade por protexer aos namorados e auspiciar vodas secretas.
O sacerdote é chamado polo emperador romano Claudio II. Valentín intenta convertelo ao cristianismo a pesar de que os mesmos romanos perseguisen esa relixión. Finalmente o emperador manda procesar ao sacerdote.

San Valentín foi executado un 14 de febreiro.

Mentres estivo encerrado, o seu carceleiro pediulle que lle dera clases á súa filla Julia. A base de leccións e horas xuntos, Valentín namorouse da moza. A vespera da súa execución, envioulle unha nota de despedida á súa amada, na que asinou coas palabras "do teu Valentín", de aí á orixe das cartas de amor e poemas que mandan os namorados na actualidade.

PD: ¡Feliz día de San Valentín por adiantado!

MªSoledad Muiño Lema 1ºBC2

Carta de amor

2011-02-10T12:42:00.000-08:00

Eu quérote

Te amo Je t´aime

I love you
T´estimo

Ich liebe dich

Maite zaitut

Io ti amo...

Cantiga de escarnio e maldicir

2011-02-07T06:00:00.000-08:00

Esta cantiga é unha creacion do rei Alfonso X "O Sabio".
O titulo é : " O que da guerra levou cavaleiros"

Espero que vos guste a cantiga.
Autor : Adrián Ballesteros Aldariz

Propio da terra

2011-02-03T06:52:00.000-08:00

Este é Xoel López.
¿Que quen é? Moitos supoño que saberedes quen é, e outros tantos non o saberán.
Xoel López é un cantante Español, pero máis concretamen é Galego, e ademais da Coruña.
O grupo de Pop-Rock que formou que tivo máis éxito foi Deluxe. Prácticamente todas as súas cancións eran en inglés, pero a partir do 2005 comenzou a publicalos en español.

É un gran compositor, e por iso, quixen facerlle unha homenaxe na miña primeira entrada.

Estaría ben que nos vosos comentarios mencionarades outros artistas propios da nosa terra, xa canten en inglés, español, galego ou o idioma que sexa.
Sempre é unha alegría saber de artistas galegos que chegaron a ser algo no mundo artístico (Sexa pintura, música, cine...) e fainos ver que aínda que o vexamos difícil, con esforzo todos podemos chegar a ser algo tamén se o desexamos moitísimo.

Deixóvos cun vídeo dunhas das súas cancións en español máis coñecidas: "Que no".
http://www.youtube.com/watch?v=LBXebiT-S40

Autora: Laura García Rueda

125 aniversario do nacemento de Castelao

2011-01-30T11:50:00.000-08:00

(Este vídeo é do blog Brétemas de Manuel Bragado Rodríguez)

Lembrando a Daniel Castelao cando se cumpren 125 anos do seu nacemento ( en Rianxo, o 30 de xaneiro de1886):

"Por outra banda consideramos como actos bárbaros os atentados á vida dos idiomas. ¿Que diriamos se o Estado mandase derrubar o Pórtico da Groria? Pois eu digo que o noso idioma é unha obra de arte mil veces superior á obra do mestre Mateos. Creouna o xenio inviolable do noso pobo e labrouna o amor, a dor, a ledicia de moitísimas xeracións. Unha lingua é máis que unha obra de arte; é matriz inagotable de obras de arte."

Sempre en Galiza

Diaspora* o antiFacebook (ACTUALIZADO)

2011-01-28T08:23:00.000-08:00

Quérovos falar dunha nova rede social, descentralizada, na que cada usuario é sempre dono dos seus datos.
Diaspora naceu como un conxunto de redes, no que cada un pode montar a súa propia, xa que todas se basean no mesmo código, pero no que te podes conectar con xente de calquera outra, explícovos:
A rede ten distintas vaíñas (pods) e cada unha é independente, funcionando como os distintos clientes de correo como Gmail, Hotmail, Yahoo, etc.

Eu mesmo estou involucrado neste proxecto, xa que me ofrecín para axudar nas traduccións ao galego.
É de supoñer que na próxima actualización do código xa estea dispoñible a versión en galego.

A rede aínda está en fase alpha, polo que se a queredes probar tedes que saber que terá moitos erros.

A vaíña principal é https://joindiaspora.com/, e só se pode entrar con invitación, pero se queredes probala aconséllovos que vos rexistredes en http://diasp.es/

Se despois de probala non vos interesa só tedes que clickar en baixar fotos, borrar conta e ninguén será dono dos vosos datos nunca máis.

ACTUALIZADO
Dende hoxe pola mañá xa temos Diaspora dispoñible en galego.
Debido á ambigüidade dalgunhas palabras en inglés a traducción ten algúns fallos que se irán solventando pouco a pouco.
Se queredes unha invitación só tedes que pedirma, pero apurade, que só me quedan catro.

antonpm@joindiaspora.com

FUNK DO TROVADORISMO

2011-01-25T01:39:00.000-08:00

Preséntovos unha versiòn funkie das cantigas de amor medievais realizada por alumnos dun instituto do Brasil. Neste video eles fan unha loubanza do rei D. Dinís e cantan orgullosos sobre as cantigas, orixe da súa lingua Portuguesa.

10 bandas sonoras Teatro Colón A Coruña

2011-01-21T12:24:00.000-08:00

10 magníficas bandas sonoras de películas para disfrutarmos do noso tempo de lecer!

Un cranio furado

2011-01-17T10:27:00.000-08:00

Por Cris Asensio

A skull in Connemara é o título en inglés da obra de teatro que imos ver o vindeiro mes de febreiro acompañados dos alumnos e alumnas de 1º de bacharelato do noso centro. Producións Teatrais Excéntricas é a compañía que se encarga da posta en escena. O director é Quico Cadaval é o autor da obra é o autor anglo-irlandés Martin McDonagh.

A acción sucede no cemiterio de Connemara onde o enterrador local, Mick, ten que trasladar os restos da súa dona que morrera sete anos atrás nun accidente de tráfico, pero hai moitos que sospeitan que en realidade non se tratou dun accidente...

"Non é unha comedia de terror, non é un policial inglés, non é unha serie de TV de forenses, non é unha Festa dos Difuntos, non é un esperpento...mais ten un pouco de todo." (Producións escénicas)

Luar na lubre

2011-01-16T10:14:00.000-08:00

Por Laura Solano

Nunca escoitara música deste grupo e paréceme interesante o que fan. Por iso investigando un pouco encontreime co proxecto deste grupo (Luar na Lubre) e baséase fundamentalmente nas músicas de raíces galegas polo que dedican especial atención ao estudo dos cancioneiros galegos e tamén fan as súas propias composicións.

A banda sendo coruñesa, converteuse hoxe en día na máis internacional da Galiza levando a cultura e a música da nosa terra a través da súa proposta a moitos lugares do mundo.

Tamén gañaron moitos premios, entre eles por exemplo o de mellor grupo de folk da Galiza outorgado polo diario "El ideal Gallego", nove premios da música concedidos pola SGAE e pola "Academia de las artes y las ciencias de la música", sumándoselle dous premios Luar outorgados polo programa "LUAR" da TVG, pola mellor traxectoria profesional e polo mellor tema galego como moitos outros premios.

É un grupo que se da a coñecer pola súa música e paréceme cousa moi beneficiosa para enriquecer a nosa arte polo mundo e darnos a coñecer como pobo galego.

"Luar" significa o resplandor da lúa chea e "lubre" bosque.

Déixovos a páxina principal deste grupo para quen o queira ver.

http://www.luarnalubre.com/historia.php?idioma=gl

Afonso X interpretado por Luar na lubre

2011-01-14T05:16:00.000-08:00

Afonso X o sabio naceu en Toledo no ano 1221 e foi rei de Castela á morte do seu pai, o rei Fernando III. Este rei realizou un importantísimo labor cultural na época medieva. O feito de ser rei permitiulle reunir na súa corte un grande número de sabios que se encargaron da divulgación científica entre outras tarefas. A ambición deste rei sabio era reunir todos os aspectos da cultura da súa época. Ademais do seu labor científico deiuxounos a súa obra poética como trobador as famosas Cantigas de Santa María, escritas en galego-portugués.

Se Afonso X, sendo castelán, prefería a lingua galego-portuguesa para a lírica, quen se atrevería a preferir o contrario?

Cantiga de amor

2011-01-11T08:59:00.000-08:00

Presentamosvos unha cantiga de amor do trobador Bernal de Bonaval no s.XIII. Esta version é interpretada polo cantante Amancio Prada.

Podedes encontrar a letra da cantiga na páxina 80 do libro de texto.

Comentade a cantiga. Se queredes podedes seguir este guión:

1).Se a palabra chave das cantigas de amigo é "amigo", cal creedes que é a palabra chave nas de amor?
2).Nas cantigas'de amor trátase o tema do amor, ao igual que nas de amigo pero de forma diferente, cales son esas diferencias?
3).Como representa o autor as mulleres nas cantigas de amor?
4). Dá a túa opinión breve da cantiga.

Autores: Laura García Rueda e Adrián Ballesteros Aldariz (1ºBC1)

Haiku de inverno

2010-12-28T11:44:00.000-08:00

Por Cris Asensio

   O camiño branco da montaña

                                                       vaise
                                                                      alongando
                                                                                             silencioso

       e ninguén o alcanza

O máis importante de A Coruña

2010-12-26T10:30:00.000-08:00

Por Laura García Rueda (1ºBC1)

VIAXE AO PAÍS DOS ANANOS: Belén, ano cero

2010-12-23T12:16:00.000-08:00

Poema de Celso Emilio Ferreiro:

(fotografía por Cris Asensio)
BELÉN, ANO CERO

Xuntei o vento frío coa auga-neve,

xuntei a noite negra coa xiada,

e vin un neno espido nun pesebre.

Que misterio máis fondo, que aventura:

o neno non quería

gozar de outros irmaus, nin de outra axuda.

Por algo estaba alí, por algo estaba

tan lonxe da riqueza gasalleira,

tan perto da probeza desolada.

Por algo os pastoriños se achegaron.

e si o vento pasou tan paseniño

cantando soavemente, foi por algo.

Por algo era María unha artesán,

cando podía sere si quixera,

primeira dama, esposa principal.

Por algo era Xosé un carpinteiro

de fortes, rexas maus encallecidas

na garlopa, na trencha e no martelo.

Xuntei tódolos orfos nun só berce,

xuntei as inxusticias cos aldraxes

e púxenos de ofrenda nun pesebre.

¿Quen foi o que roubou o meu presente?

Desexámosvos Feliz Nadal! Disfrutade co conto do" Apalpador"

2010-12-22T01:08:00.000-08:00

O “Apalpador” é unha das tradicións galegas de Nadal que se festexaba no Courel. Este personaxe era un vello xigante que tiña como oficio ser carboeiro e que vivía nas devesas de alta montaña. No 31 de decembro baixaba ás aldeas para apalpar as barrigas dos nenos para comprobar que estaban ben alimentadas e deixáballes unha morea de castañas quentes.

Están de moda estes versos que os pais cantan aos seus fillos a noite na que baixa:

- Hoxe é noite de Nadal,
vaite ninín á camiña
que vai vir o apalpador
a palparte a barriguiña.

Autores: Carlos Puente Mella (1ºBH2)

(1ºBH2)

Sabela Rey Cao

En galego, proba e verás

2010-12-21T11:04:00.000-08:00

Espero que disfrutes con este simpático video que fala da importancia e utilidade da nosa lingua galega.
A actriz principal é Isabel Risco.

OLLOS DE AGUA de DOMINGO VILLAR

2010-12-06T12:06:00.000-08:00

Por Cris Asensio

"Lois Reigosa escolleu un CD do andel, colocouno no equipo musical e serviu as bebidas nunhas copas anchas cuxos bordos refregara coa casca dun limón. Non sospeitou que eran as últimas que preparaba..."

Ollos de agua de Domingo Villar é a novela que imos comentar no seguinte club de lectura que terá lugar xa no novo ano, no mes de xaneiro. Trátase dunha historia policíaca, de misterio, contada con humor e ironía, na que se oferece tamén unha visión crítica da sociedade.
Na torre da illa Toralla, en plena ría de vigo aparece o cadáver dun saxofonista. O caso vai ser investigado polo inspector de policía Leo Caldas.

GALVÁN EN SAOR de DARÍO XOHÁN CABANA

2010-12-05T12:02:00.000-08:00

Por Cris Asensio

O xoves, 2 de decembro pola tarde, tivemos un club de lectura na biblioteca do noso instituto, con alumnas e alumnos de 1º de bacharelato. Pasamos un rato moi entretido comentando diferentes aspectos da novela de Darío Xohán Cabana. O que máis nos sorprendeu a todos foron as viaxes através do tempo do protagonista Galván, desde o presente até a idade media. Velaquí algúns dos comentarios dos lectores que participaron no clube

"Gustoume a despedida de Galván de Masito e Inés, coa carta e os agasallos que lles deixou; unha luva de coiro, unhas moedas dentro dun pano bordado con fíos de ouro que formaba por un lado a figura dun falcón e por outro a figura do rei Artur" Adriana Jiménez Ferrío (1BC-2)

"Foi emocionante cando Galván gañou as batallas aos cabaleiros de cores coa forza do sol" Ana Domínguez Viejo ( 1BC-1)

"A min gustoume moito a escena na montaña do Santo Grial porque era un lugar máxico pero o que se vivía Galván nese momento era real. A min esa escena fascinoume" Paula Manteiga (1BH-2)

"Gustoume moito pola maxia de pasar dunha época a outra" Alexandra Parceiro Lence (1BH-2 )

"Gustoume o libro polo ambiente relacionado coa maxia e tamén porque apareza un castelo e unha fermosa dama e que xorda o amor co cabaleiro" Mª Soledad Muíño Lema (1BC-2)

"Ao rematalo pregúntome se prefiro un fin aberto, no que eu podería usar a miña imaxinación para facer o meu final, ou pechado cun desenlace explicado. É unha historia enxeñosa" Sabela Rey Cao (1BH-2)

Visita á Academia Galega

2010-11-30T11:36:00.000-08:00

Por Cris Asensio.

O pasado mércores 24 de novembro un grupo de alumnas e alumnos de bacharelato e 4º da ESO, fomos voluntariamente pola tarde á Academia Galega, acompañados das profesoras Elisa Fondo e Cris Asensio, para realizar unha visita guiada.

O primeiro que fixemos foi subir á biblioteca, onde nos ensinaron textos orixinais pertencentes a diferentes etapas da nosa historia, entre eles puidemos ver o manuscrito da obra titulada Os Eoas de Eduardo Pondal. Despois estivemos no salón de plenos e alí explicáronos como funciona a academia. Por último visitamos no segundo andar as estancias de época da escritora coruñesa Emilia Pardo Bazán, unha autentica viaxe no tempo.

Sedia-m´eu na ermida de San Simion

2010-11-21T10:57:00.000-08:00

São Simão - Socorro Lira - Cores do Atlântico from Casa de Tolos on Vimeo.

As cantigas medievais

2010-11-21T10:31:00.000-08:00

Esta é a versión do grupo musical Doa, máis fiel á composición medieval que a de Cores do Atlántico

Un berro no clube de lectura

2010-11-03T12:12:00.000-07:00

Como no cadro de Edvard Munch, explota no noso interior un berro xigantesco que lanzamos ao vento para desde aquí facer un chamamento a todos aqueles que queiran explorar con nós o paraíso conquistado pola literatura. Desde aquí, desde a Cova Céltica saudámosvos e invitámosvos a que nos acompañedes un ano máis na búsqueda de aventuras,de emocións e do goce inmenso que proporciona a lectura compartida dunha boa obra literaria, participando no novo clube de lectura do noso instituto neste curso 2020-2011.